reforma emerytalna 1999

Fundamentalna reforma polskiego systemu emerytalnego wdrożona 01.01.1999. Zastąpiła system repartycyjny oparty na ostatnich zarobkach (DB) systemem NDC+FDC. Trzy filary: I (ZUS-NDC), II (OFE), III (dobrowolny). Objęła osoby urodzone po 31.12.1948. Starsze roczniki pozostały w starym systemie. Podstawa prawna: ustawa z 17.12.1998 (Dz.U. 1998 nr 162 poz. 1118).

Przykład

Jan, który ma 45 lat i przepracował 20 lat, planuje przejść na emeryturę w wieku 67 lat. Zgodnie z reformą emerytalną z 1999 roku, jego emerytura będzie obliczana na podstawie zgromadzonych składek w systemie NDC oraz oszczędności w OFE. Przy założeniu, że jego średnie roczne wynagrodzenie wynosi 50 000 PLN, a składki na ubezpieczenie emerytalne wynoszą 19,52% wynagrodzenia, Jan zgromadzi około 195 200 PLN w systemie NDC do momentu przejścia na emeryturę. Dodatkowo, inwestycje w OFE mogą zwiększyć tę kwotę, co wpłynie na wysokość jego przyszłej emerytury.