teoria łącznika (applicable law UE)

Teoria łącznika (applicable law UE) to zasada stosowana w prawie Unii Europejskiej, która określa, jakie prawo ma zastosowanie w przypadku transgranicznych sporów dotyczących umów cywilnoprawnych. Zgodnie z rozporządzeniem Rzym I, które weszło w życie 17 grudnia 2009 roku, strony umowy mogą wybrać prawo, które ma regulować ich stosunki, jednak w przypadku braku takiego wyboru, zastosowanie ma prawo kraju, z którym umowa jest najściślej związana. Teoria ta ma na celu zapewnienie pewności prawnej oraz ochrony interesów stron w międzynarodowych transakcjach. Podstawa prawna: Rozporządzenie (WE) nr 593/2008.

Przykład

Jan, który ma 45 lat i przepracował 20 lat w Polsce, postanawia przenieść się do Niemiec, gdzie podejmuje pracę na umowę o pracę. W przypadku sporów dotyczących warunków umowy, zastosowanie ma teoria łącznika. Jeśli Jan i jego pracodawca w Niemczech nie określili, jakie prawo ma regulować ich umowę, to zgodnie z rozporządzeniem Rzym I, zastosowanie znajdzie prawo niemieckie, ponieważ umowa jest najściślej związana z tym krajem. W ten sposób Jan ma pewność, że jego prawa będą chronione zgodnie z niemieckim prawem pracy.