art. 26 ustawy emerytalnej

Art. 26 ustawy emerytalnej reguluje zasady obliczania wysokości emerytury oraz renty z tytułu niezdolności do pracy w Polsce. Zgodnie z tym artykułem, wysokość świadczenia emerytalnego ustala się na podstawie zgromadzonych składek oraz okresów składkowych i nieskładkowych, przy czym kluczowym elementem jest tzw. kapitał początkowy, który uwzględnia okresy pracy przed 1999 rokiem. Wysokość emerytury oblicza się jako iloczyn podstawy wymiaru oraz wskaźnika, który zależy od długości okresu składkowego. Art. 26 wprowadza również zasady waloryzacji świadczeń, co ma na celu ochronę ich wartości w czasie. Podstawa prawna: Dz.U. z 1997 r. Nr 139, poz. 938.

Przykład

Jan, który ma 45 lat i przepracował 20 lat, postanawia złożyć wniosek o emeryturę w wieku 67 lat. W tym czasie zgromadził kapitał początkowy wynoszący 50 000 PLN oraz składki w wysokości 200 000 PLN. Po uwzględnieniu okresów składkowych i nieskładkowych, jego emerytura zostanie obliczona na podstawie podstawy wymiaru, która wynosi 2500 PLN. Jeśli wskaźnik wynosi 1,5% za każdy rok składkowy, to Jan otrzyma emeryturę w wysokości 3750 PLN miesięcznie, co wynika z pomnożenia podstawy wymiaru przez 1,5% oraz liczby lat składkowych.