Z szacunkami wynika, że w Polsce około 300 tysięcy osób rocznie może skorzystać ze świadczenia wdowiego, w zależności od liczby zgonów osób uprawnionych do emerytury.
Świadczenie wdowie jest przyznawane osobom, które straciły współmałżonka i spełniają określone warunki. W Polsce wdowy i wdowcy mogą otrzymać to świadczenie, jeśli ich zmarły małżonek był uprawniony do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy. Wysokość świadczenia wdowiego wynosi 85% emerytury, jaką otrzymywał zmarły małżonek. W przypadku, gdy zmarły małżonek nie pobierał emerytury, wysokość świadczenia jest ustalana na podstawie średniej emerytury w Polsce.
Warto zauważyć, że liczba osób korzystających z tego świadczenia może się zmieniać w zależności od demografii kraju oraz liczby zgonów. Według danych Głównego Urzędu Statystycznego, w Polsce rocznie umiera około 400 tysięcy osób, co oznacza, że potencjalnie wiele z tych osób mogłoby kwalifikować się do świadczenia wdowiego. Jednak nie wszyscy zmarli byli w związku małżeńskim, a niektóre wdowy mogą nie spełniać warunków do otrzymania świadczenia.
Kwoty świadczenia wdowiego mogą się zmieniać co roku, w zależności od waloryzacji emerytur. Waloryzacja polega na podwyższaniu świadczeń w celu dostosowania ich do wzrostu kosztów życia. Zwykle odbywa się to w marcu każdego roku, a wskaźnik waloryzacji ustalany jest na podstawie inflacji oraz wzrostu wynagrodzeń w kraju. Warto zatem śledzić te zmiany, aby być na bieżąco z wysokością przysługujących świadczeń.
Podstawa prawna: Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 z późn. zm.). W przypadku wątpliwości indywidualnych skontaktuj się z ZUS (tel. 22 560 16 00).
