Prawo do świadczenia wdowiego przysługuje osobom, które były małżonkami zmarłego, pod warunkiem spełnienia określonych kryteriów.
Świadczenie wdowiego, zwane również rentą rodzinną, przysługuje wdowom i wdowcom, którzy byli w związku małżeńskim z osobą zmarłą, która miała prawo do renty lub emerytury. Aby otrzymać to świadczenie, osoba ubiegająca się o nie musi spełniać warunki dotyczące wieku lub sytuacji życiowej. W przypadku wdowy, musi mieć ukończone 50 lat lub być niezdolna do pracy, a w przypadku wdowca – również musi spełniać te same warunki. Ponadto, świadczenie przysługuje, jeśli zmarły miał prawo do emerytury lub renty.
Wysokość świadczenia wdowiego wynosi 85% emerytury lub renty, którą otrzymywał zmarły. Świadczenie to nie może być niższe niż minimalna renta rodzinna, która od 1 marca 2026 r. wynosi 1 978,49 zł. W przypadku, gdy zmarły miał więcej niż jednego małżonka, świadczenie jest dzielone proporcjonalnie między wdowy lub wdowców.
Świadczenie wdowiego jest wypłacane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych (ZUS) i przysługuje przez cały okres życia wdowy lub wdowca, o ile spełniają oni wymogi dotyczące wieku lub niezdolności do pracy. Świadczenie to jest waloryzowane co roku, co oznacza, że jego wysokość może się zmieniać w zależności od wskaźników inflacji oraz decyzji rządu dotyczących minimalnych świadczeń.
