system zdefiniowanej składki (DC)

System zdefiniowanej składki (DC) to model emerytalny, w którym wysokość przyszłej emerytury zależy od zgromadzonych składek oraz wyników inwestycyjnych tych składek. W Polsce system ten został wprowadzony w ramach reformy emerytalnej z 1999 roku, gdzie składka emerytalna wynosi 19,52% wynagrodzenia brutto, z czego 9,76% trafia do Otwartych Funduszy Emerytalnych (OFE), a 9,76% do ZUS. W przeciwieństwie do systemu zdefiniowanej emerytury (DB), w systemie DC nie ma gwarancji określonej wysokości emerytury, co oznacza, że ostateczna kwota wypłacana emerytowi może się różnić w zależności od zgromadzonych środków. Podstawa prawna: Dz.U. z 1997 r. Nr 137, poz. 926.

Przykład

Jan, który ma 45 lat i przepracował 20 lat, zarabia 5000 PLN brutto miesięcznie. Jego składka emerytalna wynosi 19,52% wynagrodzenia, co daje 976 PLN miesięcznie. Z tej kwoty 9,76% (488 PLN) trafia do Otwartych Funduszy Emerytalnych (OFE), a pozostałe 9,76% (również 488 PLN) do ZUS. Po 20 latach regularnego odkładania i zakładając średnią roczną stopę zwrotu na poziomie 5%, Jan może zgromadzić około 300 000 PLN na emeryturę. Wysokość jego przyszłej emerytury będzie zależała od tego, jak dobrze OFE zainwestuje zgromadzone środki.